Misschien is dit een goed moment om een leuke anekdote over mijn eerste bezoek aan Isra\u00ebl te vertellen. Misschien ook niet, maar ik doe het toch. Een beetje lol staat gelijk aan licht, zeker in donkere, humorloze dagen.
\u00a0
De afgelopen twaalf jaar was ik bijna jaarlijks in Isra\u00ebl \u2013 pandemie\u00ebn en oorlogen daargelaten \u2013 omdat mijn vriendin er geboren is en er familie heeft. Eerst gingen we met zijn twee\u00ebn, later met onze eerste zoon, en nog later met z\u2019n vieren. Een paar dagen Tel Aviv, lekker eten, strand,\u00a0tussendoor afspreken met neven en nichten met ook jonge kinderen, en bij oma, oom en tante langsgaan voor de kidoesj, de vrijdagavond ter inwijding van de sjabbat. Meer pannen en borden met eten zul je in je leven niet snel zien, laat staan op krijgen. De gastvrijheid is onbeperkt en de onvergetelijke zonsondergangen zijn niet aan te slepen.
\u00a0
Jaren voordat ik mijn vriendin ontmoette, was ik er voor het eerst. In Isra\u00ebl dus, al kende ik haar legendarische oma toen nog niet. Ik was lid van het Haags Matrozenkoor, tweede stem, en we maakten elk jaar een concertreis. Polen, (toen nog) Tsjechoslowakije, (toen nog) GOS, Itali\u00eb, Hongarije en in 1995\u00a0Isra\u00ebl. Of deze lijst aan landen betekent dat ik goed kan zingen laat ik aan de engelen over.
\u00a0
Een vervaarlijke busrit langs niets dan onmetelijke afgrond (onze ouders hadden eens moeten weten) bracht ons tijdens die reis bij Massada, een citadel op een rots bij de Dode Zee, waar koning Herodes in 40 v. Chr. naar vluchtte, al boeit dat verder weinig voor dit verhaal. Het was er 45 graden. \u2018Blijf drinken,\u2019 vertelde de koorleiding ons, \u2018ook als je geen dorst hebt.\u2019
\u00a0
In de Dode Zee was het zoutgehalte zo hoog dat we zouden blijven drijven. Je kon de krant lezen in zee, hoorden we,\u00a0maar het was wel oppassen voor water in de ogen. Water blijven drinken alsmede ervoor oppassen: waren dat geen conflicterende opdrachten?
\u00a0
We lazen geen kranten, maar drijven zouden we. Het zout prikte op gekke plekken op je\u00a0lijf \u2013 vermoedelijk daar waar je het vuilst was. Als je een scheet liet prikte je anus. Daarom moesten we lachen. Natuurlijk waren er onruststokers die het nodig vonden met water te spetteren. Iemand spetterde terug. Een te snel uit lighouding naar staan teruggeworpen lichaam. Daaropvolgend water in de ogen, en daarmee zout.
\u00a0
Het brandde. Door het branden bewoog ik\u00a0spastisch, waardoor nog meer water in mijn gezicht kwam en het gevoel annex de angst op zichtsverlies ondraaglijk werd.
\u00a0
Met half dichtgeknepen ogen probeerde ik een weg terug te vinden naar het strand. Daar stonden douches. Maar het was juli, het laagste punt op aarde en het zand daardoor 1000 graden. Om en nabij.
\u00a0
Met handen wrijvend in mijn ogen en onvrijwillig tapdansend en hinkelend van verbrandende voetzolen stuiterde ik over het strand, vermoedelijk \u2018de zoveelste\u2019 voor de mensen die daar dagelijks hun diepdonkeroodbruine tan kwamen bijwerken.
\u00a0
Ik vond de douches, spoelde mijn ogen uit, en bluste mijn voeten af. De zee ging ik niet meer in en nooit was mijn anus schoner.<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"