\u2018Is dit het einde van de tropenjaren?\u2019 stuurde een vriendin van me gisteren toen ze haar jongste telg had uitgezwaaid voor haar eerste schooldag.
\u2018Dat zeggen ze,\u2019 antwoordde ik, \u2018maar ik betwijfel of wat ervoor in de plaats komt zoveel beter is.\u2019
\u00a0
Een beetje pessimistisch was dat wel, maar niet helemaal ongemeend. Met mijn kleuter van 4 \u2013 net drie weken schoolgaand – zijn de aanvaringen momenteel het grootst, luidst en heftigst. Dat waren ze ook met zijn broer toen hij die leeftijd had. Het gedrag van de naar het kleuterschap migrerende peuter kenmerkt zich door een dwarse, opstandige houding, met lak aan elke vorm van regels, afspraken, structuur of gezag, zaken die allemaal in elkaars verlengde liggen. Het mannetje scheldt, schopt, slaat, gooit, duwt, krabt, schreeuwt, gilt en krijst om het minste geringste. Alles is een discussie, niets gaat vanzelf of na \u00e9\u00e9n keer vragen (dat blijft, overigens).
\u00a0
Daar ik ook maar een mens ben met allerlei beperkingen is mijn geduld en energie regelmatig op en schiet ik in boosheids-modus. Wanneer ik al mijn opvoedkundige en manipulatieve tools uit de kast heb getrokken en niets werkt, verhef ik mijn stem, verwijden mijn pupillen en maak ik met afgemeten handgebaren duidelijk wat ik wil. Nee, niet wat ik w\u00edl, maar wat er moet gebeuren om niet te verzanden in anarchie.
\u00a0
Waar dat bij zijn oudere broer dan nog weleens werkte, of uiteindelijk effect had, is de jongste niet onder de indruk van mijn temperament. Ter optimaal dramatisch effect hurk ik weleens voor hem, op ooghoogte, slechts enkele centimeters van zijn gezicht, witheet, om hem duidelijk te maken dat er geen enkele andere weg is dan de mijne. Geen alternatief. Hij kijkt me dan vaak niet eens aan, blijft zijn Transformer transformeren, vraagt sto\u00efcijns of ik hem wil helpen of zegt dat hij me \u2018de hardste klap van ooit de wereld\u2019 gaat geven als ik het niet doe. Hij weigert me aan te kijken, doet alsof hij me niet hoort, weet soms zelfs een minzame scheve grijns op zijn veel te schattige kuthoofdje te toveren en dan verlies ik.
\u00a0
Het vervolg is dat ik met mijn hand zijn gezicht aan z\u2019n ronde, zachte kinnetje naar dat van mij draai, driemaal verbeten vraag of hij me heeft begrepen, waarop hij antwoordt met een \u2018Jahaa, dat weet ik toch al\u2019. Alsof ik de sukkel ben. En dat ben ik waarschijnlijk ook. Zo voelt het in ieder geval wel.
\u00a0
Schelden dus. De kinderen (in ieder geval die in Amsterdam-Noord) gebruiken tegenwoordig veel fuck, maar fonetisch en vaak taalkundig incorrect. In mijn vorige stuckje schreef ik al dat wij, de ouders van onze kinderen, vaak \u2018fukjoe zijn\u2019. \u2018Jij bent fukjoe, mama\u2019. Of: \u2018Jij bent poep.\u2019 Het k-woord is ook al voorbijgekomen, maar daarop hebben we direct hard en serieus ingegrepen. Dat moet\u00a0indruk hebben gemaakt, want nu is iedereen een anker dit of anker dat.
\u00a0
De jongste kwam laatst naast me zitten, heel rustig en lief, en zei toen: \u2018Fuk is de helft van fukjoe.\u2019 Ik wist niet wat ik moest doen. Knikken, omdat het lettergreepkundig en qua hoeveelheid letters klopte? Of afwijzend reageren omdat hij weer schold? Ik deed niets. \u2018Jij bent fukje, papa. Een fukje.\u2019 Als verkleinwoord dus. Een er niet toe doende fuk. En toen ging hij weg. Ik keek een tijdje uit het raam naar buiten, maar daar lag ook geen antwoord. Alle ouders zullen hier wel mee worstelen, dacht ik. Toch?
\u00a0
Maar het recalcitrante gedrag zit hem in veel meer dan gescheld. Eergisterochtend ging hij om 6:45u in z\u2019n eentje naar beneden. De kinderen mogen bij ons voor school geen tv kijken, maar toen we in de huiskamer kwamen zat hij in zijn pyjama rustig met de iPad op schoot naar Transformerinstructievideo\u2019s te kijken.
\u00a0
Gisteren was hij al om 6:15u wakker. Zonder iets te zeggen glipte hij de trap af om een halfuur later weer boven te komen. \u2018Heb je iets gekeken?\u2019 vroeg zijn moeder. \u2018Nee hoor, mama.\u2019 Hij leek de waarheid te spreken, want de iPad en tv-afstandsbediening lagen nog op de hoogste plank in de keuken, waar hij nog niet bij kan. ‘Heeft hij dan gewoon een halfuur lief in zijn eentje zitten spelen?’ vroegen we ons af.\u00a0‘Wow, indrukwekkend.’
\u00a0
\u2019s Middags waren hij en zijn broer thuis met een vriendje. Ze vroegen om snoep. Dat mocht, want ze hadden goed brood en fruit gegeten. Ze kozen allemaal twee (een grote, een kleine) of drie (drie kleine) snoepjes uit. Terwijl hij nonchalant op een colaflesje sabbelde liep de kleuter op me af.
\u00a0
\u2018Vanochtend heb ik ook al snoep gehad,\u2019 zei hij met een sardonische lach.
\u2018O, van wie? Van mama?\u2019 vroeg ik verward.
\u2018Nee, zelf. Eerst een energybar, toen een berensnoepje en toen de kleine balletjes in het potje.\u2019
\u2018Huhwhahuh?\u2019 wist ik alleen nog uit te stamelen.
\u2018Ik had de ladder gepakt en heb ze toen gepakt, heeeeeeelemaal bovenin.\u2019
\u00a0
Het lukte me niet om boos te worden. Het was te grappig. Die gast had zich in alle vroegte, terwijl de rest van het gezin nog sliep, in de schemerige huiskamer een halfuur lang zitten volvreten met snoep en snacks. In z\u2019n pyjama.
\u00a0
\u2018Heb je ook tv of iPad gekeken?\u2019 vroeg ik in mijn zoektocht naar een laatste strohalm van gezag.
\u2018Nee, dat mocht\u00a0niet.\u2019
\u00a0
Tropenjaren? Nee. Dit is iets veel, veel ergers.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"