Al een paar jaar ben ik bezig met een kansloos fotoselectieproject. De foto\u2019s die ik neem met mijn telefoon worden opgeslagen in de cloud, maar die zit steeds vol, en dan moet ik foto\u2019s verwijderen om nieuwe te kunnen maken en opslaan. Kennelijk is het maar een klein cloudje, een schapenwolkje dat weigert uit te dijen.
\u00a0
Toegegeven, er staan momenteel 18.709 foto\u2019s en 1.489 video\u2019s in die wolk. Als hij barst, valt er een hoosbui aan herinneringen. Maar ik weiger naar een grotere, duurdere wolk te upgraden, want ik weet dat er van die ruim 20.000 foto\u2019s en video\u2019s genoeg weg kunnen. Het is te makkelijk geworden, immers, een fotootje (of tien) te schieten bij het minst en geringst fascinerende tafereel. En omdat het zo makkelijk is, en \u2018de cloud\u2019 een zowat grenzeloos concept, voelde ik nooit de urgentie om eens kritisch terug te scrollen door mijn fotorol om het kaf van het koren te scheiden. Elke aanzet hiertoe genereerde direct een gevoel van wanhoop door de schier onoverzichtelijke hoeveelheid foto\u2019s, wat dus precies het probleem is.
\u00a0
Een tijdje geleden, vermoedelijk ergens aan het begin van de coronacrisis, toen ik geen schrijfopdrachten had, besloot ik me dan toch maar aan de klus te wagen. Ik zou helemaal aan het begin van de cloud beginnen, in 2015 (alles daarvoor had ik al eens op een harde schijf gezet). Al gauw was ik in december 2016, bij de geboorte van mijn eerste zoon. Toen begon het echte werk, want in zijn eerste levensjaar had ik kennelijk 10.000 foto\u2019s gemaakt. 113 keer hetzelfde kwijllachje. 87\u00a0keer een grijp van zijn kromme vingertjes in het luchtledige. 6000 keer zijn eerste pogingen tot kruipen, staan, lopen. Daar kon wel wat van weg. Maar welke dan?
\u00a0
Ik vond het heel moeilijk om foto\u2019s te deleten. Het was toch precies d\u00ede blik, d\u00ede stand van zijn lippen, d\u00ede specifieke houding die ik na verwijdering nooit meer zou zien. Zou ik die foto, van een reeks van 30 van hetzelfde moment, dan niet alsnog gaan missen? Was d\u00ede foto dan niet de beste van de reeks, misschien wel juist omdat ik hem had verwijderd? Gekmakende vragen voor iemand die zichzelf \u201cgraag\u201d gek maakt met vragen, ontspringend uit een taaie combinatie van OCD, FOMO en neiging naar nostalgie.
\u00a0
In die zin was het goede therapie. De cloud zat vol, dus ik m\u00f3est wel. Er was nu geen ruimte voor nieuwe herinneringen, dus wat wilde ik liever: a) baden in een repetitief verleden, of b) de lens richten op een ongewisse toekomst?
\u00a0
Het antwoord is natuurlijk \u201ca\u201d, maar ik ben toch maar aan het deleten geslagen. En wat bleek? Ik werd er steeds beter in, stond steeds minder lang stil bij welke foto\u2019s ik verwijderd had, omdat ik ze me een minuut later al niet meer kon herinneren. Ook \u2018slechts\u2019 5000 foto\u2019s van je baby zijn er zat om je RAM-geheugen zoet te houden.
\u00a0
En het klusje bleek, naast tijdrovend, ook mooi.\u00a0De meeste momenten vergeet je, maar nu zag ik het verleden heel geleidelijk steeds dichter naar het nu kruipen, terwijl ik het deels wiste en comprimeerde.
\u00a0
Inmiddels ben ik bij 1 maart 2020, zo ongeveer de datum waarop ik met het project begon. En nu vraag ik me af: hoe zagen die twee jaar corona er eigenlijk uit?<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"