Onze jongste zoon sloeg me laatst meermaals met een speelgoed vuilniswagen in mijn gezicht, maar hij doet ook vaak leuke dingen. Voornamelijk zelfs, zoals wanneer hij zijn speen vliegensvlug in zijn mond laat draaien. Soms maar \u00e9\u00e9n kant op, soms de ene kant op en weer terug, en soms een paar keer een kant op, dan weer terug en vice versa, alsof hij een door hemzelf gecodeerde boodschap aan ons probeert door te seinen.<\/p>\n\n\n\n
Hoe hij die speen zo soepel heen en weer laat draaien weet niemand, maar het ziet er supercool uit als hij het doet. Hij kijkt er ook heel onaangedaan bij, als een soort baby-Dylan in Beverly Babyhills 90210, of een baby-Fonzie in Happy Babydays. Bij de kinderopvang waren ze er ook van onder de indruk. \u2018Hij draait zijn speen in zijn mond, de hele tijd, heen en weer,\u2019 zeiden ze stuiterend van verliefdheid toen ik hem van de week kwam ophalen. \u2018We hebben het ook geprobeerd, maar snappen niet hoe hij het doet!\u2019<\/p>\n\n\n\n
Jullie hebben het ook geprobeerd? Wat? Anyhoe, het is heel cool ja. \u2018Hij lijkt dan een beetje op Clint Eastwood,\u2019 zei ik wel hardop, \u2018maar met een speen in plaats van sigaar.\u2019<\/p>\n\n\n\n
Ik lachte naar de cr\u00e8cheleidsters om mijn leuk bedachte vergelijking, maar ze reageerden niet, behalve met hun ogen. \u2018Clint Eastwood?\u2019 zag ik ze vragen. \u2018Clint Eastwood,\u2019 antwoordde ik knipperend. \u2018Je weet wel, van Clint Eastwood.\u2019 Dit bleek het einde van ons gesprek.<\/p>\n\n\n\n
Het deed me denken aan een situatie van een paar jaar geleden, toen ik nog in het onderwijs werkte, en een leerlinge van me hulp nodig had bij een luisteropdracht voor Engels. Ze moest audiofragmenten beluisteren en er vragen over beantwoorden. Een van de fragmenten was \u201cI\u2019ll be there for you\u201d van The Rembrandts, de titelsong van Friends.<\/p>\n\n\n\n
Overvallen door een golf van nostalgie begon ik instinctief mee te zingen. De zang werd vergezeld van hoofdgeknik en vingergeknip en ik besefte, heus, dat ik op dat moment overkwam als een dwaze leraar. Dat had ik mij in die situatie als leerling immers ook gevonden.<\/p>\n\n\n\n
Het meisje keek de volle 30 seconden van het fragment \u2013 het refrein \u2013 roerloos naar het scherm, wellicht ter compensatie van mijn intense beleving.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Nou, dat is een makkie,\u2019 zei ik na afloop, nog immer uitgelaten.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Ik heb geen idee,\u2019 zei ze.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Hoe bedoel je?\u2019 vroeg ik. \u2018Het is het liedje van Friends. Dat ken je toch wel?\u2019<\/p>\n\n\n\n
Het meisje haalde haar schouders op en keek nog steeds idee\u00ebnloos naar het scherm.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Friends! Het liedje van Friends! Iedereen kent toch Friends?\u2019 riep ik, nu grenzend aan manisch.<\/p>\n\n\n\n
Het meisje zette het liedje weer aan, want aan mij had ze niets. Op dat moment dacht ik aan haar leeftijd en besefte ik dat ze geboren was in 2003, het jaar dat Friends stopte. Zelden heb ik me ouder gevoeld dan op dat moment. Ongeveer zo oud als Clint Eastwood.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"