Het zal de oplettende lezer niet zijn ontgaan dat mijn oudste zoon in een tamelijk extreme dino-fase zit. Daar maak ik me inmiddels geen zorgen meer om, want volgens wetenschappers \u2013 altijd weer die wetenschappers \u2013 heeft een dergelijke \u2018intense interesse\u2019 op de lange termijn positieve gevolgen.
De interesse \u2013 of het nu om dino\u2019s, helikopters of kiepwagens gaat \u2013 is \u2018conceptueel\u2019, in tegenstelling tot \u2018situationeel\u2019. Met andere woorden, het gaat het kind om dinosauri\u00ebrs in het algemeen, niet alleen op het moment dat hij een harde brul hoort. Een dergelijke conceptuele interesse bevordert cognitieve processen. Het leert kinderen zich langer te concentreren, grote hoeveelheden informatie te verwerken en draagt bij aan hun kennis. Conceptuele interesses nemen ze mee naar later, als ze naar school gaan en gaan werken, en helpt ze de wereld begrijpen en problemen op te lossen. Tot zover de wetenschap.
In de praktijk betekent het dat we in een dinowereld leven, waarin alles dino is. Boodschappen doen is dus niet gewoon dat, maar een speurtocht naar dinoskeletten. Mijn zoontje wijst me de weg naar de skeletten, vaak in de vorm van hijskranen, en vertelt me dat hij \u2018De Meneer\u2019 sprak en dat die zei dat \u2018Papa en ik naar het Dinohuis toe moeten. We moeten naar het Dinohuis en daar wonen.\u2019
\u2018De Meneer\u2019 en \u2018De Mevrouw\u2019 zijn door mijn zoontje verzonnen entiteiten met onbeperkte kennis en invloed. Hij raadpleegt ze soms als hij een vraag heeft of als het leven een dilemma opwerpt waar zijn gewone stervelingen van ouders geen antwoord op hebben. \u2018Ik vraag het even aan De Mevrouw,\u2019 zegt hij dan, waarop hij naar een hoek van de kamer loopt, in het luchtledige een gesprek voert en terugkomt met een antwoord, conclusie of advies, onomwonden en niet-onderhandelbaar.
Het Dinohuis is in dit geval de \u2018This is Holland\u2019-experience achter de EYE bioscoop. We gaan naar binnen, zoals De Meneer heeft ge\u00efnstrueerd, worden begroet door liftmuziek en alles Holland, maar zonder ticket kunnen we op een gegeven moment niet meer verder.
De baliemevrouw – niet De Mevrouw \u2013 recht alsof ze niet zat te facebooken haar rug en zet een professionele glimlach op. <\/p>\n\n\n\n
\u2018Hij is op zoek naar dino\u2019s,\u2019 zeg ik zachtjes. \u2018En denkt dat hier dino\u2019s zijn.\u2019
De glimlach van de vrouw verandert van professioneel in ongemakkelijk. Ze komt iets omhoog, om mijn zoontje beter kunnen te zien, en zegt nep giechelend: \u2018Hier zijn geen dino\u2019s.\u2019
Het verwonderd enthousiasme verdwijnt van zijn gezicht. \u2018Oh\u2026\u2019
\u2018Bedankt h\u00e8,\u2019 zeg ik niet sarcastisch genoeg en we lopen terug naar de ingang. Niet iedereen hoeft zijn illusies in stand te houden, denk ik, me ergerend aan haar zuinige mondje en de liftmuziek, waarop en -door je prima zelfmoord zou kunnen plegen.
\u2018Kom we gaan daar zitten!\u2019 roept mijn zoontje. Hij wijst naar een bankje bekleed met kunstgras.
\u2018Is dit dinogras?\u2019 vraag ik hem.
\u2018Nee, gewoon gras.\u2019
\u2018Oh,\u2019 zeg ik met plaatsvervangende teleurstelling.
\u2018Maar dat zijn wel dinobotten!\u2019 gilt hij, wijzend naar twee grote witte nepplanten.
De illusie is hersteld.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"