Mijn zoontje van 3,5 komt naar me toegelopen en ik knijp \u2018m al meteen want ik wil niet meer over dinosaurussen praten. Ik kan het niet meer. Hij kan het wel en het is enige wat hij wil. Hij wil vooral steeds over dezelfde dinosaurussen praten, over dezelfde aspecten ervan, de hele tijd. Hij wil er vragen over stellen, dingen over vertellen, verzinnen, ze maken van Duplo, boetseren van klei, tekenen op papier, ze uitknippen en er dan mee spelen, met al die verschillende gemaakte en verzonnen verschijningsvormen van dino\u2019s. En hij wil dat allemaal met mij, of met degene die op dat moment met hem in een ruimte is.<\/p>\n\n\n\n
Ik zet me schrap voor zijn vraag of het tegenovergestelde daarvan, wanneer hij begint met \u2018Weet je\u2026\u2019 en me dan iets vertelt wat ik wel of nog niet weet. Maar dat maakt verder niet uit, mijn al aanwezige kennis, want vertellen zal hij het me. En dat is natuurlijk ook hartstikke mooi en leuk, maar ook\u2026 naja, eentonig. Want ze zijn al heel lang dood h\u00e8, die dino\u2019s. Er gebeurt weinig meer mee.<\/p>\n\n\n\n
Hoewel, nee, dat is niet waar. Dat is juist de paradox van dino\u2019s, dat ze al heel lang niet meer bestaan, maar nog steeds evolueren omdat wij steeds meer over ze te weten komen. Dat het eigenlijk gewoon uit de klauwen gelopen kalkoenen waren, bijvoorbeeld, met veren. Maar dat zeg ik niet, want dan krijg ik een triceratops in mijn oog.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Snoep is lekker zoet,\u2019 zegt hij met een aardbeienschuimpje tussen zijn vingers. Hij neemt er een lik van.
\u2018Dat komt door de suiker,\u2019 leg ik hem ongevraagd uit, opgelucht dat ik niet voor de 700ste keer hoef te vertellen hoe de dino\u2019s aan hun eind kwamen.
\u2018Dat is heel lekker,\u2019 re\u00eftereert hij zijn stelling.
\u2018Ja, maar het is niet zo gezond,\u2019 probeer ik mijn uitleg te verduidelijken, nog steeds ongevraagd, maar vanuit de behoefte hem de keerzijde van lekkere dingen te leren. Dat is het ouderschap vaak; keerzijdes belichten.
\u2018Nee?\u2019 vraagt hij kinderlijk na\u00efef, waar hij als driejarige volledig mee wegkomt.
\u2018Ik zal je iets uitleggen,\u2019 zeg ik, tamelijk belerend. \u2018Sommige dingen zijn lekker \u00e9n gezond, zoals aardbei, tomaat en peer. Sommige dingen zijn niet lekker maar wel gezond, zoals spliterwten en witte bonen, en heel veel dingen zijn lekker en niet gezond, zoals snoep, chips en koekjes.\u2019<\/p>\n\n\n\n
Het blijft even stil. Mijn zoon kijkt me niet aan, want hij kijkt naar zijn schuimpje. Hij concentreert zich volledig op de volgende lik. Hij laat de artifici\u00eble aardbeiensmaak nogmaals goed op zich inwerken, kijkt naar me op en heft zijn nog vrije vinger waarschuwend in de lucht.
\u2018En nu zal ik JOU iets uitleggen,’ zegt hij krachtig. ‘Ik ben DOL op snoep en ik vind het SUPERlekker!\u2019<\/p>\n\n\n\n
Hij stopt het hele schuimpje in zijn mond en beent weg. Volgende keer hebben we het wel weer over de lokroep van de parasaurolophus.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"