Het belangrijkste dat ik heb geleerd sinds ik 37 ben is dat de selfie camera van de iPhone foto\u2019s spiegelt. Het kan zijn dat dit algemene kennis is en ik weer eens rijkelijk laat op het feestje arriveer, maar voor mij was het\u00a0een shock. Apple doet dit zodat eventuele teksten op t-shirts niet in spiegelbeeld komen te staan, maar wie, behalve kinderen, draagt er nou nog t-shirts met teksten erop?
\u00a0
Het meest frustrerende was\u00a0dat ik de nieuw vergaarde kennis met mijn vriendin deelde, en zij het, zoals wel vaker,\u00a0allang wist. \u2018Ja, natuurlijk is dat zo,\u2019 zei ze met een vanzelfsprekendheid waarvan mijn eigendunk kromp tot een rozijn. \u2018Daarom vind ik foto\u2019s genomen met de selfie camera ook zo lelijk.\u2019
\u00a0
Natuurlijk vind jij dat daarom, schatje.
\u00a0
Er schijnen apps te zijn waarmee je het omgekeerde proces schijnt te kunnen omkeren, maar dat is te omslachtig, daar heb ik geen zin in. Bovendien is \u2018nog een app op mijn telefoon\u2019 zo ongeveer het\u00a0laatste wat ik ambieer. Wat ik ambieer is dat de foto die ik maak correspondeert met het beeld dat ik zie als ik de foto maak. Dat klinkt tamelijk eenvoudig (en logisch!), maar is het blijkbaar niet.
\u00a0
Hoho, wacht even,\u00a0het is niet zo dat ik de ganse dag selfies makend doorbreng, maar ik was jarig en dronk een biertje met mijn neef en we wilden het moment vastleggen en toen kwam dus het spiegelbewustzijn. Het was, nogmaals, een shock, want door de jaren heen heb ik flink wat selfies gemaakt, maar die zijn dus allemaal gespiegeld. Al die lieve koppies van mijn kinderen, gespiegeld. Al die foto\u2019s met mijn liefje, gespiegeld. Gespiegeld knuffelen, gespiegeld tongen, gespiegeld naar de einder turen die nog steeds wel aan het einde ligt, maar andersom. Andersom!
\u00a0
Het voelt niet per se alsof mijn selfie-leven een leugen is, maar wel als een gespiegelde versie van de waarheid, en dan vraag ik me af wat die nog betekent. Veel van wat mensen leren is een gevolg van spiegeling; je eigen gedrag in relatie tot een ander, af te meten aan de reactie van de ander op je gedrag. \u2018Is dit normaal? Ik dacht altijd dat dit normaal was?\u2019 En dat je vervolgens niet langer het restje boter + broodkruimels op je mes aan de rand van het kuipje afveegt en voortaan wel de losse haren, nagels en tandpasta uit de wasbak verwijdert na het wassen. Een leerproces dus.
\u00a0
Al die foto\u2019s maakte ik door de jaren heen om momenten vast te leggen, ter aanmaak van toekomstige herinneringen. Maar het zijn gespiegelde herinneringen, geflipte beelden, omgedraaid\u00a0aan hoe\u00a0het werkelijk was. Ik wil niet zeggen dat alles op z\u2019n kop staat, want dat staat het nou precies niet, maar zo voelt het wel.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"