We waren twee weken naar Kreta en het was allemaal\nprima, maar op een gegeven moment gingen we ook weer naar huis. Vliegen met\nkleine kinderen is een opgave. In grote en onbegrensde ruimtes is het al een\nklus om ze in toom te houden, maar 4 uur met twee kleine jongetjes (een peuter\nen een baby) op een vierkante meter vertoeven is een situatie met eigen regels\nen unieke beperkingen die tot onontkoombare complicaties leidt. En met\ncomplicaties bedoel ik irritaties, bijvoorbeeld bij de man voor me, een vierkante\nbootwerker met een benige kop.<\/p>\n\n\n\n
De vlucht begon (voor hem) al niet goed omdat ik\nmet de hoek van mijn laptop tegen zijn grijze hoofd stootte. Ik bood meermaals\nmijn excuses aan, die hij schoorvoetend accepteerde, en daarmee was de toon\ngezet. <\/p>\n\n\n\n
Het volgende incident – of reeks incidenten – werd\nmede door hemzelf veroorzaakt toen hij besloot zijn stoel in de ligstand te\nzetten terwijl ik met de baby op schoot achter hem zat. De baby was net wakker\nen had honger en maakte dat duidelijk middels non-stop getrappel, waarbij,\nuiteraard, ook de stoel voor ons het moest ontgelden. <\/p>\n\n\n\n
Later bleek mijn peuter bezeten van de duivel die\ngraag huist in peuters en zag hij zich genoodzaakt zijn rugzakje met speelgoed\nte legen op de vliegtuigvloer. Die actie, die hij zojuist met een aan agressie\ngrenzend enthousiasme had uitgevoerd, maakte hem vervolgens intens verdrietig.\nHet speelgoed moest worden teruggevonden, zodat hij ermee kon spelen – wat zijn\niniti\u00eble actie inderdaad onlogisch en onhandig maakte \u2013 en hij kroop\nvoortdurend over de vloer in een poging alles te verzamelen. Wanneer hij\ngefrustreerd raakte, wat direct gebeurde, moest ik hem helpen. De beperkte\nbeenruimte bij Europese chartervluchten maakte dat we in dat proces weleens\ntegen de stoelen voor ons stootten. Ook kroop hij weleens over mij heen, en dan\nbungelden zijn benen in het gangpad en sloegen ze opzij, tegen de zijkant van\nde man, die dat niet leuk vond.<\/p>\n\n\n\n
Even later, toen bleek dat we nog een rood Duplo-autootje misten, stootte ik na een ultieme vindpoging mijn hoofd hard tegen de hoek van het inklaptafeltje. Dat deed verdomde veel pijn en werd vergezeld door de klaagzang van de man, die hij duidelijk al een tijdje aan het opbouwen was.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Hier zit ook iemand hoor!\u2019 <\/p>\n\n\n\n
\u2018Ja meneer,\u2019 zei ik bevestigend, terwijl ik met\nmijn hand over mijn hoofd wreef.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Al dat gebeuk en geduw, zo gaat het al de hele\nvlucht!\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Ik zit achter u met een kind op schoot en u heeft\nuw stoel naar achteren gezet.\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Helemaal niet!\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Wel.\u2019<\/p>\n\n\n\n
De man bestudeerde de stand van zijn rugleuning\nten opzichte van die van zijn buurman, drukte op het knopje in de armleuning en\nzijn stoel vloog naar voren. Hij mopperde nog wat, half in zichzelf, half tegen\nmij, en dirigeerde zijn norsheid toen weer richting de cockpit.<\/p>\n\n\n\n
Ik ging zitten en voelde nog eens op mijn hoofd.\nDaar ontstond een aardige bult.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"