We gingen naar Artis met onze zoons. Dat is nu\nmeervoud. Mijn vriendin en ik liepen ieder achter een kinderwagen door de\ndierentuin en keken elkaar af en toe aan met een blik van \u2018moet je ons nou eens\nveel ruimte in zien nemen\u2019. E\u00e9n keer zeiden we dat ook tegen elkaar. De blikken\nwaren vervolgens een onuitgesproken herhaling en bevestiging van die zin,\nhoewel ze ook hadden geleid tot het uitspreken ervan. De uitgesproken zin was\nde as waaromheen de blikken draaiden. De zon in ons blikkenstelsel.<\/p>\n\n\n\n
Maar dat is niet de crux van dit verhaal, noch de\naanleiding. We waren in Artis omdat ons zoontje van 2,5 van dieren houdt en we\nhet een fijn park vinden, want dat is wat het ook is. Je kunt je voorstellen\ndat er verschillen zijn tussen dierentuinen en dat een dier in Artis het best\ngoed getroffen heeft, als het dan toch in een dierentuin moet leven. In het\nwild is natuurlijk altijd beter, want daar zitten dieren niet gevangen. Voor\nhen is het niet het wild, maar het thuis, wat zowat onbegrensd is. Voor ons is\nhet wild, want gevaarlijk, en daarom sluiten we ze op, zodat we ze kunnen zien\nzonder dat we worden gegeten.<\/p>\n\n\n\n
Een dierentuin is dus, in feite, een gevangenis,\nwant de dieren kunnen en mogen niet weg. Het is niet zo dat ze er voor straf\nzitten – en daar loopt de vergelijking dan ook spaak – maar er zijn hekken,\nnetten en tralies, vaste voeder-, slaap- en speeltijden en bij een uitbraak (ontsnapping)\nis de kans aanzienlijk dat dat het dier in zijn vlucht wordt gestuit, desnoods\nmet geweld, met heropsluiting tot gevolg.<\/p>\n\n\n\n
Het heeft ook wel degelijk invloed op de dieren,\nvastzitten op een plek, hoe mooi de omgeving ook is en hoe goed ze ook verzorgd\nworden. De luipaarden liepen langs het net, blazend en grommend. De olifanten\nstonden wiegend voor het hek, terwijl mensen ze filmden en fotografeerden. E\u00e9n\nvan de stekelvarkens voerde een solistische technodans op, een dierlijke\nshuffle tot in het oneindige. Hij werd bekeken door een groep mannelijke\nmiddelbare scholieren die helemaal gek gingen door het geflipte beest. \u2018Hij\ndoet dit al een uur!\u2019 riep \u00e9\u00e9n van hen, maar volgens mijn schoonmoeder deed hij\nhet een paar weken geleden ook al. Het is gewoon wat dit stekelvarken doet,\nshuffelen voor een hek, omdat het een beetje gek is geworden van zijn omheinde\nleven. Elk rondje door de kooi is niet een nieuw rondje. Het dier vergeet niet\nwaar het is geweest, en weet dus dat het altijd dezelfde plek is. Het dier\nbevindt zich in een loop<\/em>, en voelt\ndat ook, maar vanuit een onvermogen dat verbaal te communiceren begint het te\nshuffelen. Shuffelen tot in het oneindige.<\/p>\n\n\n\n Ik wil niet zo iemand zijn die in een dierentuin\njammert over hoe zielig het is voor de dieren, maar als dat stekelvarken een\nmens was geweest, zei ik tegen mijn vriendin, zou ik het therapie aanraden.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"