Een van de dingen waar ik tijdens het verhuisproces van de afgelopen maanden het meest bevreesd voor ben geweest is de verhuizing zelf, en dan met name het uitzoeken en inpakken van de spullen die verhuisd moeten worden. Ik weet niet of ik een \u2018hoarder\u2019 ben, maar wel dat ik al 15 jaar dezelfde 5 schoenendozen (draagt er nog iemand K-Swiss?) met prullaria en memorabilia met me meezeul, van kamer tot studio, van stoffige boekenplank tot bedompte kast.
Het punt is inmiddels bereikt dat ik niet eens meer weet wat er in die schoenendozen zit, slechts dat het heel belangrijk is – essentieel zelfs – om te overleven en te weten wie ik ben. Mijn identiteit, of een goed deel ervan, krijgt gestalte door bioscoopkaartjes van \u2018Last Action Hero\u2019 (McTiernan, 1993),\u00a0\u2018Face\/Off\u2019 (Woo, 1997) en The Matrix (Wachowski’s, 1999).\u00a0Mijn voorkeuren en smaak liggen besloten in bonnetjes van Romeinse restaurants,\u00a0niet gebruikte muntjes van discotheken in Salou en de\u00a0Ajax-sleutelhanger die ik van Sinterklaas kreeg.
Dvd\u2019s. Wat moet ik met al die dvd\u2019s? Het was en is een verzameling om trots op te zijn. De special collector\u2019s box met de eerste drie films van Paul Thomas Anderson (meer had hij er in 2001 nog niet gemaakt); de Godfather-trilogie; de Lord of the Rings-trilogie, met 12 uur aan extra\u2019s; de special extended edition van Terminator 2: Judgment Day, in blikken dvd-hoes, en ga zo maar door. Honderden, zo niet duizenden euro\u2019s \u00a0heb ik erin gestopt, maar ik zal ze vermoedelijk nooit meer opzetten. Ik heb niet eens meer een dvd-speler. Alles wordt gestreamd. Gestreamd! Data! Het is niks! Dat kan toch niet goed blijven gaan, echoot het ergens in mijn hardware-lievende hart.
Misschien is dat het (deels). Dat ik de moderne technologie\u00ebn wantrouw en het idee sluimert dat er elk moment een online meltdown kan plaatsvinden. Dat het door een cloud-breuk data zal regenen en de mensen die hun banden en schijfjes hebben gekoesterd als winnaars uit de bus komen. Dat zijn dan de slimmeriken, die met recht het onzichtbare niet hebben vertrouwd. \u2018Als je het niet kunt vastpakken, is het niks,\u2019 zou dan zomaar een gevleugelde uitspraak kunnen worden, van een van de meest vooraanstaande filosofen van die tijd, ik.
Maar goed, daar zijn we (nog) niet. Nu zijn we in de slaapkamer en ligt het bed vol dvd\u2019s. Een klein stapeltje vertegenwoordigt de films die weg mogen. De verhouding is 195:5, in het voordeel van \u2018houden\u2019 en \u2018twijfelgeval\u2019. Ik kijk al tien minuten naar een goedkope uitgave van \u2018Eraser\u2019 (Russell, 1996) en kom er niet uit. Het zou helpen als er steeds wat van je studieschuld afgaat als je een dvd weggooit.
Naast mijn dvd\u2019s liggen de 15 dvd\u2019s van mijn vriendin. \u2019s Avonds vraag ik haar er eens kritisch naar te kijken, zodat we een selectie kunnen maken. Ze loopt naar het bed, pakt haar stapel en flikkert ‘m in de prullenbak.
<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"