Nog \u00e9\u00e9n ding wil ik zeggen, over mijn tripje naar New York. Want ik ben al sinds vrijdag terug en de dagelijkse gang van zaken is weer teruggekeerd naar normaal, voor zover dat bestaat.<\/p>\n\n\n\n
Donderdag was mijn laatste dag in de stad die\naltijd gaapt, althans dat dacht ik. Maanden leefde ik in de veronderstelling\ndat ik op 14 februari terug zou vliegen. Ik had alles daarop afgestemd: de\nboeking van mijn Airbnb, het aantal schone onderbroeken. En het klopte ook, die\ndatum. 14 februari om 0:05u vertrok de vlucht en ik stond iets voor elven bij\nde incheckbalie. Iets voor elven, op 14 februari, snap je?<\/p>\n\n\n\n
In films gebeurt het regelmatig dat mensen hun\nvlucht missen. \u2018Dat lijkt me het ergste wat er is,\u2019 denk ik, als ik mezelf in die\nsituatie probeer te plaatsen. Want er komt veel logistiek bij kijken. De Airbnb-boeking\ndus, die in principe loopt tot de dag dat je vertrekt. Bedenken wat je gaat doen\nmet je dag, omdat je vlucht pas die avond om 0:05u (!) is. Plannen maken.\nTimen. Anticiperen op zaken die anders lopen dan verwacht, zoals vertraagde metro\u2019s\nen acute diarree. Je dealt met al die dingen, zodat je op tijd op het vliegveld\nbent, met al je ingepakte spullen, die op de een of andere manier minder goed\nin je rolkoffertje passen dan op de heenweg.<\/p>\n\n\n\n
Alsof iemand een koude douche aan had gezet, zo\nvoelden de woorden. <\/p>\n\n\n\n
\u2018Ya\nmissed ya flight, sir.\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018No,\u2019 antwoordde ik, in een futiele poging de\nrealiteit te buigen.<\/p>\n\n\n\n
De check-in mevrouw schoof mijn boekingsbevestiging\nnaar me toe, en zei, terwijl ze haar vinger naar de met haar woorden corresponderende\ntekst bewoog: \u201914 February.\u2019 \u2018Five past twelve.\u2019<\/p>\n\n\n\n
Het besef daalde met een \u2018fuck\u2019 en een \u2018shit\u2019 bij me in. Ik werd doorgestuurd naar de \u2018major\u2019 of \u2018colonel\u2019, een vrouw in een blazer die me verder zou helpen. Ik kon Norwegian Airlines bellen en vragen of ze mijn ticket om konden boeken, maar omdat ik het cheapste kutticket in de wereld had, achtte ze de kans klein dat ze iets voor me konden doen. Er was weer een vlucht om 0:05u \u2013 op 15 (!) februari dus -, maar die had nog slechts twee plekken, \u00e1 10 miljoen euro. Als ik een ticket wilde, moest ik nu beslissen, daar de vlucht over vijf minuten zou closen.<\/p>\n\n\n\n
Ik keek om me heen en dacht \u2018Nee, ik word niet zo\u2019n\nloser die op een vliegveld slaapt, half op of over z\u2019n bagage. Dat soort mensen\nheeft een verkeerde afslag genomen in het leven.\u2019 Ik wilde naar huis, naar\nvrouw en kind. Dat moest ik ook.<\/p>\n\n\n\n
\u2018It\nhappens at least once a day,\u2019 zei de general. Kennelijk vinden meer\nmensen het een verwarrend tijdstip. \u2018Do you think they do this on purpose?\u2019 vroeg ik, terwijl mijn\ncreditcard werd geleegd. \u2018No comment,\u2019 antwoordde ze. <\/p>\n\n\n\n
\u2018Je zou er bijna cynisch van worden,\u2019 mompelde ik in mezelf terwijl ik naar de gate liep, met een gouden boarding pass in de hand. Maar voor cynisme was ik een dag te laat.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"