Iets wat ik nog niet heb verteld is dat ik de\neerste dag in New York zoveel heb gelopen dat ik mijn linkervoet heb verneukt.\nHet probleem zit tussen mijn middenvoet en hiel en manifesteert zich als een\nzwelling die pijn doet zodra er druk op komt. Iedereen die kan lopen of weet\nwat lopen is zal snappen dat het een vervelende blessure is, zeker in een stad\nwaar je veel loopt.<\/p>\n\n\n\n
Maar ik soldier on<\/em>, zoals ze dat hier zeggen. De\npijn lijkt bij vlagen minder te worden, alsof ik plotseling genees, maar keert\nniet veel later onverminderd terug. Ik zou rust moeten houden, maar dat is hier\nonmogelijk. Wat het ook is, het zal moeten herstellen als ik weer thuis ben.<\/p>\n\n\n\n Wat niet hielp is dat ik\neergisteren een sprongetje maakte om de stoep te bereiken (het had de hele dag\ngesneeuwd en al het ijs en smeltwater blijft in de goot staan) en ik daarbij\niets hoorde knakken. Ik keek de hostess van The Late Show, waar ik naartoe op\nweg was, aan alsof er niets aan de hand was en strompelde naar de ingang met\neen gezicht vertrokken van pijn.<\/p>\n\n\n\n De symptomen duiden\nvolgens Google op een ontsteking van de peesplaat. Het kan helpen om ijs tegen\nde zwelling te houden. Wat dat betreft was het een uitkomst dat ik nog ruim een\nuur in de sneeuw moest wachten voordat ik naar binnen mocht bij het Ed Sullivan\ntheater, me de hele tijd afvragend of ik de rij zou verlaten en ergens een\nhamburger of pizza zou gaan eten. Maar zoals dat gaat met wachten, ben je\nnaarmate je langer wacht geneigd langer te blijven wachten. Anders is het al\ngewachte voor niets geweest. Dus wachtte ik, in de kou, tot ik beide voeten\nniet meer voelde.<\/p>\n\n\n\n De show was prima en\nbevestigde dat we allemaal aapjes zijn. Wij, in het publiek, de klapaapjes.\nStephen Colbert de presenteeraap, en alle mensen die achter de schermen werken\nde hulpaapjes. Allemaal aapjes die samen een show neerzetten die over niets\ngaat dan lucht, maar tegelijkertijd aantoont dat dat prima is.<\/p>\n\n\n\n Na de show vond ik dat\nik wel een hamburger verdiend had. De Fedora burger van Bar Sardine in\nGreenwich Village had ik nog niet geprobeerd en dus hinkte ik naar de metro,\nmet mijn telefoon met daarop Google Maps open in de hand. \u2018You\u2019re going the\nwrong way, dipshit,\u2019 zei een gecapuchonde, vierkante Amerikaan tegen me. \u2018Your\u2019re <\/em>going the wrong way, fuckface,\u2019\nriep ik terug, maar ik denk niet dat hij me hoorde.<\/p>\n\n\n\n De burger was superlekker en toen ik op de weg terug naar mijn Airbnb voor een stoplicht stond te wachten scheurde een FedEx busje dicht langs de stoep, waardoor al het ijs en smeltwater in de goot over de wachtende mensen, onder wie ik, heen kwam. \u2018What the fuck!\u2019 riep de man naast me. \u2018Such an asshole!\u2019 <\/p>\n\n\n\n \u2018Yes,\u2019 bevestigde ik wat\nhij zei. \u2018But if this is what\nmakes him happy, he\u2019s got a a pretty sad life.\u2019<\/p>\n\n\n\n Ik zou me er niet onder\nde laten krijgen. Niet door de bal onder mijn voet, de fuckface die me dipshit\nnoemde, of het ijswater, dat me nu van top tot teen bedekte. De bal zal weer\nslinken, het water zal drogen en for your information, fuckface, ik ga wel\ndegelijk de goede kant op.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"