Mijn zoon is vandaag bij de kinderopvang. Altijd als ik hem ophaal, roept hij heel hard \u2018Papa! Papa is er!\u2019. Dan knuffelen we en vraag ik hem hoe z\u2019n dag was. Hij antwoordt meestal met steekwoorden: \u2018Jackson Storm spelen!\u2019 \u2018Cracker eten!\u2019 \u2018Nijlpaard aaien!\u2019. Dan fietsen we naar huis en gaan we eten. Zo gaat het elke week. Het maakt deel uit van onze routine.<\/p>\n\n\n\n
Het gevaar van routine is dat je dingen voor lief\nneemt. Dingen gaan de hele tijd zoals ze gaan, dat is nu eenmaal hoe\nhet is en het is goed. Maar er kan zomaar iets gebeuren waardoor de\nroutine wordt verstoord. Vaak merk je op die momenten pas hoe fragiel de balans\nder dingen is. Zo moet het voelen voor de ouders van Julen, die nu al vijf\ndagen vastzit in een put.<\/p>\n\n\n\n
Ik wil er liever niet aan denken, maar dat lukt\nniet. Deels omdat ik er voortdurend berichten over lees, maar vooral omdat ik\nzelf een peuter heb. Ook een jongetje, precies even oud als Julen. Natuurlijk\nhoef je geen kind te hebben om dit erg te vinden – dat had ik het als\nkinderloze man ook gevonden -, maar nu stel ik me voor dat het m\u00edjn kind is,\nomdat ik het me k\u00e1n voorstellen, omdat ik een kind h\u00e9b.<\/p>\n\n\n\n
Klaas, een vriend van me met een zoontje twee weken jonger dan die van mij, voelt hetzelfde. \u2018Ik haat dit gevoel,\u2019 appte hij me gisteren. Een bedrieglijk simpele bekentenis, want het raakt de kern van wat zoiets met een ouder doet. Echt w\u00e9ten wat de vader van Julen voelt kun je niet als je niet in zijn situatie zit, die gruwelijk en bizar is. Het neigt naar sadisme, ware het niet dat er geen \u2018ander\u2019 is die het leed veroorzaakt en daarvan geniet. De put is kennelijk illegaal geboord, wat veel gebeurt in Spanje, maar niemand heeft moedwillig zo gehandeld dat dit zou gebeuren, ook al is het bedrijf dat de put heeft geboord nalatig geweest in het afdekken ervan. Dat moet wel, als peuters het deksel er zo af konden tillen.<\/p>\n\n\n\n
Ik hoop dat Julen dood is. Nee, ik hoop dat hij\nnog leeft. Maar dat kan toch bijna niet? Die kans is nihil, ondanks wat experts\nzeggen. Als hij de val al heeft overleefd, zou hij inmiddels vijf dagen\nvastzitten op een plek met een beperkte hoeveelheid zuurstof. Gewond, bedekt\nonder puin, in doodsangst. De angst van je kind is erger dan die van jezelf,\nwant je wilt die angst wegnemen. Dat voelt als je ouderlijke verantwoordelijkheid.\nAls dat niet kan, zoals de ouders van Julen nu ervaren, is dat pure\nmachteloosheid.<\/p>\n\n\n\n
Volgens de laatste berichten kan het nog dagen duren voor reddingswerkers de jongen bereiken. Ik haal daarentegen over een paar uur mijn zoon weer op, zoals de routine dicteert. Ik zal hem omarmen en me, zoals vaker na een tragedie, voornemen bewuster te zijn van de dingen die gaan zoals ze gaan. Routine kenmerkt zich door vanzelfsprekendheid, maar vanzelfsprekend is het allerminst.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"