Vorige week mocht ik op het Amstelveen College voor en met een klas vwo-Xtra leerlingen over mijn boek komen praten. Ik zeg \u2018Xtra\u2019 omdat het zo heet en aanduidt dat een dergelijke activiteit buiten het curriculum valt. De ene keer gaan ze naar een museum, de andere keer naar een botanische tuin en nu kwam \u2018schrijver Remco\u2019, die ze op basis van de persoonlijke inhoud van het boek al meenden te kennen.<\/p>\n\n\n\n
Ik kende de leerlingen niet, maar het scheelde dat ik vijf jaar in het onderwijs heb gewerkt en dus vertrouwd ben met de grillen van hun leeftijd, die ik zelf ooit had. Hoewel dat in een tijd was zonder Snapchat, smartphones en niet in de regio Amsterdam, waar kinderen beduidend bijdehanter zijn dan in Den Haag – of elke andere plek in Nederland.<\/p>\n\n\n\n
Het was de eerste keer dat ik zoiets deed en ik voelde me een echte schrijver. Het was bovendien mooi dat mijn oude en nieuwe werk in deze situatie samenkwamen. Eerst zou ik iets over de achtergrond van mijn boek en het schrijfproces vertellen, alvorens de leerlingen me (voorbereide) vragen konden stellen. Vragen over mijn boek heb ik vaker gehad, maar ze komen meestal van volwassenen, vanuit persoonlijke of professionele interesse. Het brein van een 12-jarige werkt anders, is minder gepolijst en leeft in een andere context.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Waarom gebruikt u zoveel moeilijke, volwassen woorden?\u2019 vroeg iemand.
\n\u2018Hij \u00eds toch volwassen!\u2019 antwoordde een klasgenoot.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Was het moeilijk?\u2019
\n\u2018Duurde het lang?\u2019<\/p>\n\n\n\n
Ze wilden weten of ik ooit een kinderboek ging schrijven, waarom dit geen kinderboek was en of het eigenlijk wel bedoeld was voor kinderen. Een ander meisje vroeg waarom mijn \u2018geslachtsdeel\u2019 een paar keer in het boek voorkomt. Haar klasgenoot zei dat dat heel vaak gebeurt in Nederlandse boeken.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Wat is het moeilijkste aan leven met angsten?\u2019 vroeg een meisje dat me de hele tijd met grote ogen had aangekeken. Ik zei dat het een goede vraag was en dat ik nog nooit een top-10 had gemaakt. \u2018Dat je het gevoel hebt dat je niet voldoet,\u2019 antwoordde ik uiteindelijk. \u2018Dat je minder bent en kan dan anderen, wat in het tweede geval in feite ook zo is.\u2019
\nHet meisje knikte ernstig.<\/p>\n\n\n\n
Na de vragen gingen de leerlingen zelf een autobiografie schrijven. Ik liep rond en gaf ze tips. Toen de docent zei dat er nog tijd was voor een laatste vraag, omdat \u2018Remco de schrijver\u2019 naar een boekpresentatie moest, ging een slungelige jongen, die nog geen moment had stilgezeten, met gespreide armen voor de deur staan en riep \u2018U mag niet weg!\u2019.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Nee, meneer, u mag niet weg!\u2019, \u2018Remco, blijf!\u2019 echode het in de klas.<\/p>\n\n\n\n
Maar ik moest gaan. De jongen liet zijn armen zakken en schudde mijn hand.
\u2018Ik vond het leuk dat u er was,\u2019 zei hij.
\u2018Ik ook,\u2019 antwoordde ik, en toen liep ik de klas uit, op weg naar boekhandel Scheltema, als een echte schrijver.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"