![\"\"\/](\"https:\/\/cdn-images-1.medium.com\/max\/600\/1*e1aU2lHzugefwCBel9MEwQ.jpeg\")
<\/figure>\n\n\n\nNiet altijd natuurlijk. Als zij hoog in de boom gaat zitten voor een commode (i.e. een kastje), kruip ik diep in de grond en eindigen we ongeveer op de eerste verdieping. En laat dat nou net de plek zijn waar die kast moet komen.<\/p>\n\n\n\n
Het is dus onderhandelen, maar dat is veel in een relatie, dus ben ik na ruim vijf jaar wel getraind. Iets waarin ik geen training heb en behoef, en waarover we godzijdank ook nooit hebben hoeven onderhandelen, is het concept van de \u2018Babymoon\u2019. Net als de \u2018Honeymoon\u2019 betreft het een reis van het stel. Maar waar de tweede plaatsvindt na de voltrekking van het huwelijk, doe je de eerste voor de geboorte van je kind. Het is de laatste keer met z\u2019n twee\u00ebn, dus pak je flink uit. Hawa\u00ef, Filipijnen, Sri Lanka, Ibiza; nog even goed los voordat je cocktailglas wordt vervangen door een luiertas.<\/p>\n\n\n\n
Mijn vriendin en ik gingen naar Ierland. \u2018O,\u2019 zeiden ervaren babymooners, \u2018dat is nou niet echt een exotische bestemming.\u2019 Klopt, maar we waren er nog nooit geweest en wat we ervan hoorden en zagen was prachtig. Zoals bij veel stellen is mijn vriendin degene in wie de baby groeit en zij gaf al vroeg aan geen behoefte te hebben aan een reis ver weg. De bijkomende lange vlucht en hitte vond ze niet aanlokkelijk. Liever wilde ze rust, natuur en boeken lezen.<\/p>\n\n\n\n
Hoewel we het strand soms best misten, leek de \u2018babymoon\u2019 ons een steeds vreemder concept. Het voelde namelijk alsof we al met z\u2019n drie\u00ebn waren. Mijn vriendin was al niet onbeperkt mobiel meer en kon bovendien niet drinken. Hoewel ik me in Ierland een paar keer grondig heb laten informeren over lokale bieren en het dan een uitkomst was dat ik niet hoefde te rijden, leek het me vreemd om in mijn eentje cocktails weg te tikken terwijl mijn vriendin aan wat smeltende ijsblokjes zat te lurken.<\/p>\n\n\n\n
We zijn welgeteld twee avonden na twaalven gaan slapen. E\u00e9n keer om 0:30u en \u00e9\u00e9n keer om 1:30, toen waren we uit geweest (i.e. in een volle, warme pub tussen krijsende Amerikanen naar traditionele Ierse muziek luisteren met een pint lauwe Guinness). Het kind schopte af en toe ten teken van zijn goed- dan wel afkeuring van de hem bereikende geluiden. We keken elkaar aan, hielden handen vast, en waren opgelucht toen we beiden het liefst \u2018gewoon\u2019 terug naar ons duurzame hostel wilden om te slapen en op tijd wakker te zijn voor het geweldige ontbijt de volgende ochtend.<\/p>\n\n\n\n Terug in Nederland hadden we niet echt het gevoel op vakantie te zijn geweest. Er was geen verbrand-bruine huid om tegen beter weten in in te smeren met aftersun, teneinde de kleur zo lang mogelijk te behouden. Er bestonden geen herinneringen aan luie dagen op zonovergoten stranden, omdat de enige stranden die we hadden gezien net zoveel zon als regen en wind te verduren kregen. Dat liet overigens onverlet dat die stranden en het omringende land prachtig waren. We dronken geen cocktails, lagen niet in hangmatten en dansten niet tot het gloren van de ochtend, maar tuften gedrie\u00ebn door het \u2018Emerald Isle\u2019, een prelude van ons leven zo dadelijk als gezin.<\/p>\n\n\n\n Maak die reis, als het je zint, maar zie het niet als \u2018de laatste keer dat\u2026\u2019 Vlieg naar Palawan, denk met weemoed aan al wat achter en voor je ligt, maar besef dat de laatste keer van wat dan ook relatief is, net als deze woorden voor het individu die ze leest.<\/p>\n\n\n\n[1] Slaat nergens op, maar rijmt op \u2018franje\u2019.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"![\"\"\/](\"https:\/\/cdn-images-1.medium.com\/max\/2000\/1*paTYVVLSNfzG43S7AzYZzg.jpeg\")
<\/figure>\n\n\n\n